Niemand zal je gewaarschuwd hebben

Je denkt dat twijfel iets tijdelijks is. Een overblijfsel van onwetendheid, een beginnersprobleem. Zodra je goed genoeg bent, of jezelf goed genoeg voelt, verdwijnt het ongemak vanzelf. Je gelooft dit oprecht. En dat is begrijpelijk. Maar de jaren leren je iets anders. Je wordt beter, alleen niet op de manier die je verwacht. Er komt geen moment waarop je je plotseling zelfverzekerd voelt. Wat er wél gebeurt: wat je vandaag trots maakt, voelt morgen slechts toereikend.

Je smaak groeit met je mee. En je idee van een uitstekend project herdefinieert zich keer op keer. Telkens een stapje verder, net wanneer je denkt het te hebben vastgegrepen.

Hoe meer je weet, hoe complexer het wordt om iets te maken dat voor jou écht de moeite waard voelt. Niet makkelijker. Complexer.

Niemand zal je dat hebben verteld. En er is nog iets waar niemand je voor waarschuwt:

hoe meer je hebt gezien, hoe moeilijker het wordt om iets te maken dat echt nieuw aanvoelt. Iets dat jou nog verrast. Een idee dat je niet vaag herinnert aan iets wat al bestaat.

Na al die jaren vraag je je af waarom het niet eenvoudiger wordt. En in plaats van voldoening te halen uit je ervaring, merk je dat die ervaring de lat alleen maar hoger legt.

Op een dag begrijp je het. Misschien op een willekeurige ochtend. Al wandelend, onderweg naar de kinderopvang. Zonder aanleiding. Je beseft dat alles in orde is, precies zoals het is. Dat de tegenstrijdigheid die je al jaren met je meedraagt geen zwakte is. Iemand die diep van zijn werk houdt, maar het af en toe ook met plezier door het raam zou gooien.

Dat ben jij. En dat is precies goed. Want als je niet zo was geweest, koppig, veeleisend, nooit helemaal tevreden, was je nooit zo ver gekomen.

Als je jezelf minder had aangedreven. Als je minder nieuwsgierig was geweest, minder geobsedeerd door verbeteren. Dan had je misschien rustiger geleefd. Maar ook verder verwijderd van wat je nu kunt bereiken.

Niemand zal je gewaarschuwd hebben.

Maar nu weet je het.